Latinoamérica ervaart haar datacenterhype, maar niet iedereen zal gelijk winnen

Latijns-Amerika is uitgegroeid tot een van de nieuwe expeditiegebieden voor datacenters, cloud en digitale infrastructuur. Google bouwt een datacenter van 850 miljoen dollar in Uruguay, Amazon heeft zich gecommitteerd aan 5 miljard dollar voor een nieuwe cloudregio in Mexico, en Microsoft investeert 2.700 miljoen dollar in cloudinfrastructuur en kunstmatige intelligentie in Brazilië. De regio krijgt steeds meer aandacht op de investeringskaarten van grote technologische spelers.

De kansen zijn reëel, maar het is belangrijk om niet te verwarren met de bouw van infrastructuur met automatische digitale ontwikkeling. Een datacenter kan kapitaal aantrekken, de connectiviteit verbeteren en latentie verminderen, maar de economische effecten hangen af van wie het exploiteert, welke workloads het huisvest, hoeveel energie het verbruikt, welk lokaal talent er wordt betrokken en welke toezeggingen het gastland krijgt. Zonder duidelijke strategie loopt de regio het risico dezelfde bekende geschiedenis te herhalen: grond, energie en incentives bieden terwijl het grootste deel van de waarde buiten de regio wordt gevangen.

Brazilië leidt, maar de regionale schaal blijft beperkt

Latijns-Amerika en het Caribisch gebied herbergen inmiddels meer dan 500 datacenters, met ongeveer 1.450 MW geïnstalleerd vermogen. Het aantal groeit, maar blijft bescheiden vergeleken met de grote mondiale markten. Alleen Noord-Virginia, het grootste wereldwijde centrum van datacenters, huisvest ongeveer 4.900 MW, meer dan het drievoudige van heel Latin-Amerika.

Brazilië is de dominante speler. Volgens Data Center Map, geciteerd door Americas Quarterly, telt het land 206 datacenters, ver voor Chili en Mexico, beide met 64. Argentinië telt 45, Colombia 39, Panama 17, Peru 13, Costa Rica 12 en Uruguay 10. Regionaal vertegenwoordigt Brazilië 37,3% van de datacenters in Latijns-Amerika, gevolgd door Chili en Mexico met elk 11,6%.

De verwachte groei is veelbelovend. Investeringen in datacenters in de regio kunnen van 5 miljard dollar in 2023 naar bijna 10 miljard dollar in 2029 stijgen, terwijl de totale capaciteit bijna verdubbelt tegen 2035. Deze impuls komt door verschillende factoren: cloud-adoptie, groei van e-commerce, fintech, streaming, kunstmatige intelligentie, lage latentie-eisen en de behoefte om gegevens dichter bij gebruikers te verwerken.

Daarnaast beschikt de regio over een onmiskenbaar voordeel: haar energiemix. Brazilië produceert bijna 90% van haar elektriciteit uit hernieuwbare bronnen, wat aantrekkelijk is voor operators die geviseerd worden door ESG-doelstellingen en de toenemende energiebehoefte door kunstmatige intelligentie. Bedrijven zoals Equinix, Ascenty en Scala breiden hun aanwezigheid uit in São Paulo vanwege deze combinatie van vraag, connectiviteit en relatief schone energie.

Hoge schaalgrootte is niet hetzelfde als colocation

Een van de belangrijkste punten in deze analyse is het onderscheid tussen hyperscale datacenters en colocation. Eerste zijn gebouwd en geëxploiteerd door grote techbedrijven zoals Amazon, Google of Microsoft, voor hun eigen cloudservices en interne workloads. Tweede worden opgezet door gespecialiseerde operators die ruimte, vermogen en connectiviteit verhuren aan klanten wereldwijd.

Dit onderscheid is cruciaal om de lokale impact te meten. Een hyperscale-campus kan gevolgen hebben voor de regio als deze wordt geïntegreerd met leveranciers, universiteiten, startups, technische opleidingen, professionele diensten en lokale werkgelegenheid. Een colocationcentrum daarentegen kan een nuttige infrastructuur zijn, maar minder direct economisch effect hebben als de klanten alleen racks of capaciteit huren bij buitenlandse bedrijven.

Americas Quarterly citeert onderzoek van Brookings, gebaseerd op ongeveer 770 datacenters in de Verenigde Staten tussen 2003 en 2024. Volgens dat werk zien gemeenten met hyperscale-installaties de werkgelegenheid in de informatietechnologiesector met 22% stijgen binnen vijf of zes jaar, met salarissen 3 tot 4% hoger. Colocatiecentra genereren veel minder lokale effecten.

Deze nuance is belangrijk voor overheden die hopen op duizenden banen door slechts een project aan te trekken. naïeve inschattingen die geen rekening houden met eerdere groeitrends in al aantrekkelijke gebieden, kunnen het werkgelegenheidseffect verdrievoudigen. Bovendien vereisen zelfs hypersclae-installaties enige dichtheid. Een gemeente met één enkele installatie kan geringe impact zien; waar vier of meer centra staan, kan de werkgelegenheid in de sector sterker toenemen.

Reputatie op het gebied van schone energie is niet voldoende zonder juiste knooppunt

De beschikbaarheid van hernieuwbare energie is een regionaal voordeel, maar lost het energievraagstuk voor datacenters niet op zich. Deze installaties hebben stabiele en betrouwbare stroom nodig op een specifiek punt in het netwerk. Een goede energiemix alleen is niet genoeg als de schone energie ver weg ligt, er sprake is van onvoldoende transmissielijnen, de transformatorstations overbelast zijn of vergunningprocedures vertragen.

Mexico geeft hier een duidelijk voorbeeld. De geïnstalleerde capaciteit van datacenters steeg van 115 MW in 2024 tot bijna 280 MW in 2025, een groei van 140% in één jaar. Toch wijst de Mexicaanse sectorvereniging erop dat sommige projecten worden uitgesteld of verplaatst naar Brazilië en Chili vanwege trage energietransitie en plannen.

Het probleem ligt niet alleen bij de energieopwekking, maar vooral bij de verbinding tussen opwekking, transmissie, datacenterlocatie, vergunningen, koeling en daadwerkelijke beschikbaarheid. Landen die deze coördinatie vooraf oplossen, hebben een voordeel. Landen die zich enkel richten op fiscale incentives riskeren slechts het aantrekken van projecten zonder duurzame lange-termijn impact.

Infrastructuur zonder soevereiniteit: het grote risico

De kernvraag is wie de waarde uiteindelijk vasthoudt. Datacenters vereisen grote kapitaaluitgaven, maar zijn zeer effectief in werkgelegenheid zodra ze operationeel zijn. De activiteit die echt de meeste waarde genereert—cloud, kunstmatige intelligentie, e-commerce, streaming, software, data-analyse—is meestal in handen van bedrijven die niet in de regio zijn gevestigd.

Latijns-Amerika levert de grond, energie, vergunningen, connectiviteit en soms fiscale prikkels. De hoogste rendementen komen vaak bij de bedrijven die de workloads uitvoeren, cloudservices verkopen of digitale platformen beheren. Daarom garandeert infrastructuur op zich geen technologische soevereiniteit of lokaal ontwikkelde capaciteit.

Het Braziliaanse voorbeeld van het REDATA-regime van afgelopen jaar illustreert dit. Dit biedt belastingvrijstellingen voor import van datacenterhardware en kan aanzienlijke besparingen opleveren voor investeerders. Maar de echte meerwaarde ontstaat als er ook lokale capaciteit wordt opgebouwd: gekwalificeerd personeel, leveranciers, opleidingen, toegankelijkheid voor universiteiten en startups, en ontwikkeling van nationale digitale diensten.

De Verenigde Staten bieden een waarschuwing. In gemeenten waar colocation het voornaamste datacentertype is, kunnen fiscale incentives een groot deel van de bouwkosten uitmaken, terwijl de schaalvoordelen en werkgelegenheidseffecten beperkt blijven. Virginia, wereldspeler in datacenters, zag dat haar fiscale vrijstellingen het budget van de staat in 2025 met 1,6 miljard dollar belastten. Latin-Amerika moet dergelijke kosten zorgvuldig bestuderen voordat het blindelings concurreert op basis van belastingreducties.

Twee paden voor Latijns-Amerika

Voor Brazilië, Mexico en Chili, met grote digitale markten en rijkere ecosystemen, zou de prioriteit moeten liggen in het onderhandelen over de komst van hyperscale operators. Het is niet voldoende om enkel land, energie of vergunningen te bieden. Overheden dienen meetbare verplichtingen te stellen: betrouwbare elektriciteitsvoorziening die ook de lokale huishoudens en industrie ten goede komt, doelstellingen voor aanstelling en training, het betrekken van nationale leveranciers, toegang voor universiteiten, startups en overheidsinstellingen, en duidelijke governanceverplichtingen rondom data.

Voor kleinere economieën kan de aanpak anders zijn. Americas Quarterly beschrijft modellen van gedeelde digitale soevereiniteit geïnspireerd op Estland. Na de cyberaanval van 2007 sloot Estland in 2017 een overeenkomst met Luxemburg om overheidsregistraties op te slaan in een Europees datacentrum onder Estische jurisdictie. Monaco volgde dat voorbeeld in 2021, en Bahrein heeft regelgeving ingevoerd die derden toestaat om gegevens binnen het land onder hun eigen jurisdictie te hosten.

Een Latijns-Amerikaanse variant zou landen kleinschalige gedeelde hubs in São Paulo, Santiago of Bogotá kunnen laten aansluiten onder overeengekomen governance-kaders. Het is essentieel dat landen optreden als soevereine actoren, niet enkel als klanten van buitenlandse operators. Als regionale concentratie in enkele knooppunten onvermijdelijk is, is de vraag of dat zal leiden tot afhankelijkheid of tot regionale integratie.

Voor kunstmatige intelligentie wordt dit nog belangrijker. Een datacenter zonder gestructureerde, interoperabele en governancegaranteerde openbare datasets is slechts recontracteerbare rekenkracht. Lokaal AI-beleid vereist goed beheerde gegevensbestanden zoals medische dossiers, kadasters, fiscale data, satellietbeelden, onderwijsgegevens en overheidsadministratie. Zonder die datalaag kan de regio enkel infrastructuur betalen die vooral ten goede komt aan modellen en platformen ontwikkeld elders.

Voorbereiden op hyperscale voordat ze arriveren

Overheden in Latijns-Amerika hebben ruimte om te handelen, maar moeten dat vóór het sluiten van onderhandelingen doen. Ze hebben duidelijke regelgeving nodig, voorwaarden voor netwerktoegang, datastandaarden, duurzaamheidscriteria, vergunningregels, opleidingsdoelstellingen en eisen voor lokale participatie. Daarnaast moeten ze helder zijn over wat ze bieden: grond, energie, belastingvoordelen, administratieve snelheid en juridische stabiliteit. En wat ze eisen in ruil daarvoor.

Alleen concurreren op incentives en hopen dat ontwikkeling vanzelf komt, is een bekende valkuil. In de economische geschiedenis van de regio hebben veel resource-rijke regio’s wel activiteit gegenereerd, maar weinig toegevoegde waarde opgebouwd. Bij datacenters kan hetzelfde gebeuren zonder de juiste ecosysteemafspraken.

Digitale infrastructuur biedt kansen om latentie te verminderen, investeringen aan te trekken, veerkracht te verbeteren, cloud te versnellen, kunstmatige intelligentie te stimuleren en nieuwe diensten op te zetten. Maar niet elk project zal hetzelfde effect hebben. Het verschil tussen enkel dataverwerking in de regio en het onderdeel zijn van de waardeketen hangt nu af van de beleidskeuzes van regeringen.

De datacenterhype in Latijns-Amerika is geen fabel, maar ook geen garantie voor ontwikkeling. De regio beschikt over energie, ligging, vraag en groeimogelijkheden. Wat ontbreekt, is een slimme strategie. Zonder die strategie blijft de infrastructuur slechts een dienstcontract. Met een doordachte aanpak kan de regio echter een stevige basis leggen voor digitale soevereiniteit, technologische industrie en eigen AI-capaciteiten.

Vragen over datacenters

Welke landen leiden in datacenters in Latijns-Amerika?

Brazilië is duidelijk koploper met 206 datacenters volgens Data Center Map, gevolgd door Chili en Mexico, elk met 64.

Waarom trekt Latijns-Amerika investeringen in datacenters aan?

Door groei in cloud, e-commerce, fintech, kunstmatige intelligentie, lage latentie-eisen en de beschikbaarheid van hernieuwbare energie in diverse landen.

Wat is het verschil tussen hyperscale en colocation?

Hyperscale datacenters worden gebouwd en geëxploiteerd door grote techbedrijven voor hun eigen services. Colocationcentra verhuren ruimte en capaciteit aan externe klanten. Het lokale effect kan hierdoor sterk verschillen.

Wat is het grootste risico voor de regio?

Dat landen grond, energie en incentives bieden, maar geen lokale waarde creëren in werkgelegenheid, leveranciers, cloud-toegang, openbare data, digitale soevereiniteit en AI-ontwikkeling.