Apple, Intel en Trump: de mogelijke overeenkomst die de chipproductie in de VS zou testen

Donald Trump heeft verklaard dat Apple zal samenwerken met Intel om chips te ontwerpen en te produceren in de Verenigde Staten. Deze uitspraak, gepubliceerd via Truth Social en opgepikt door diverse financiële media, heeft meteen de markt opgeschud omdat het drie gevoelige punten in de industrie raakt: de afhankelijkheid van Apple van TSMC, de noodzaak voor Intel om externe klanten aan te trekken voor zijn foundry-activiteiten, en de Amerikaanse strategie om een geavanceerde halfgeleiderketen binnen het land op te bouwen.

Voorlopig moet men dit nieuws met enige voorzichtigheid lezen. Noch Apple noch Intel hebben publiekelijk gedetailleerd welke soorten chips betrokken zouden zijn, welke fabrieksprocessen gebruikt worden, wanneer de eerste wafers geproduceerd zouden worden, of of de overeenkomst invloed heeft op secundaire componenten of hoofdprocessoren. Dit nuanceverschil is cruciaal. Het is iets heel anders om controllers, verbindingschips of hulp- en energiemodules te fabriceren dan het produceren van toekomstige Apple Silicon-processors voor Mac, iPad of iPhone.

Desalniettemin past deze beweging in een duidelijk ontwikkelende trend. Apple wil haar industriële footprint in de VS uitbreiden. Intel probeert aan te tonen dat haar Intel Foundry in staat is om te concurreren om strategische klanten. En de Amerikaanse overheid wil dat grote techbedrijven meer capaciteit binnenlands kopen, hoewel dat niet onmiddellijk de afhankelijkheid van Taiwan, Zuid-Korea of Japan wegneemt.

De overeenkomst die Intel nodig heeft om haar foundry-positie te bevestigen

Voor Intel zou een contract met Apple veel meer waard zijn dan directe inkomsten alleen. Apple is een van de meest veeleisende klanten ter wereld op het gebied van halfgeleiders. Haar chips prioriteren prestatie per watt, verticale integratie, kostenbeheersing, volume, betrouwbaarheid en strikte tijdschema’s. Als Intel erin slaagt een relevant component voor Apple te produceren, kan dat dienen als geloofsbrief richting andere klanten.

Dit is precies het zwakke punt dat Intel al jaren probeert te verbeteren. Het bedrijf wil niet alleen eigen processoren ontwerpen, maar ook chips maken voor derden en hiermee de concurrentie aangaan met TSMC en Samsung Foundry. Om dat succesvol te doen, is niet alleen een aantrekkelijk ontwikkelpad nodig, maar vooral het aantonen van industrieel uitvoervermogen, goede fabricageprestaties, ondersteuning aan externe klanten en de capaciteit om op grote schaal te produceren.

Intel staat nu in een positie om deze samenwerking aan te gaan op een positie die gunstiger is dan een paar jaar geleden. Haar Intel 18A-P-proces is zojuist in risicoproductie gegaan. Het bedrijf beweert dat deze evolutie 9% meer prestaties biedt bij gelijke verbruikte energie, of 18% minder energieverbruik voor gelijke prestaties in vergelijking met Intel 18A. Daarnaast zijn thermische verbeteringen en compatibiliteit met ontwerpregels aangekondigd. Dit is belangrijk omdat 18A-P is ontworpen om hergebruik van intellectueel eigendom en ontwerproutes die al geschikt zijn voor 18A te faciliteren.

Toch betekent risicoproductie niet massaproductie. Het is een testfase waarin het proces wordt gevalideerd, eerste ontwerpen worden gemaakt en gewerkt wordt aan het stabiliseren van de yield. Apple zal haar meest kritische chips niet aan een foundry toevertrouwen zonder bewijs dat die betrouwbare volumes, kwaliteit en tijdigheid kan leveren.

Apple wil diversifiëren, maar TSMC blijft het hart van de productie

Apple is afhankelijk van TSMC voor haar geavanceerde chips. Die relatie is één van de sleutels van het succes van Apple Silicon: iPhone, iPad en Mac profiteren van toponderste chiptechnologie van de Taiwanese foundry, met een efficiëntie die moeilijk te evenaren is door concurrenten. Het aanpassen van die basis is op korte termijn niet eenvoudig of waarschijnlijk.

Toch is diversificatie zinvol. De wereldwijde vraag naar geavanceerde chips wordt onder druk gezet door artificial intelligence. NVIDIA, AMD, Apple, Qualcomm en andere klanten concurreren om toegang tot de nieuwste generatie. TSMC blijft uitbreiden, inclusief haar fabriek in Arizona, maar de toeleveringsketen blijft vooral in Azië geconcentreerd voor veel kritieke stadia.

Apple kondigde al in 2025 een investering van 600 miljard dollar in de VS aan, verdeeld over vier jaar, en een American Manufacturing Program met partners als Corning, GlobalWafers, Applied Materials, Texas Instruments, Samsung, GlobalFoundries, Amkor, Broadcom en TSMC. Het opnemen van Intel in dit netwerk zou passen binnen die strategie, zolang de kosten en kwaliteit dat toelaten.

De meest waarschijnlijke eerste stap is het beginnen met minder kritieke chips of specifieke ontwerpen. Apple voert bijvoorbeeld geleidelijk het leverancierslandschap uit. Voordat de kerncomponenten van de apparaten worden overgeheveld, vereist het jaren van validatie, prestatietests, verpakking, beveiliging, beschikbaarheid en kostenefficiëntie per wafer.

Washington grijpt opnieuw in in de chipsketen

De potentiële samenwerking tussen Apple en Intel kan niet losgekoppeld worden van de Amerikaanse industriële politiek. De regering-Trump maakte in 2025 gebruik van een deel van de fondsen uit de CHIPS Act en strategische programma’s om 8,9 miljard dollar in gewone aandelen van Intel te investeren, wat bijna 10% aandelen betekende. Intel presenteerde dat als een stap om Amerika te leiden in geavanceerde fabricage.

Kort daarna kondigde NVIDIA een investering van 5 miljard dollar in Intel aan, samen met een alliantie voor het ontwikkelen van meerdere generaties dataproducten en pc-hardware. Hoewel dat niet betekende dat Intel GPU’s van NVIDIA ging maken, verstevigde het de gedachte dat Amerikaanse grote techbedrijven financiële, industriële en politieke stimulansen hebben om Intel te ondersteunen.

Het politieke signaal is duidelijk: de VS wil dat ontwerp, fabricage en verpakking van strategische chips niet afhankelijk zijn van slechts één regio. Het herstellen van zo’n keten kost echter jaren. Het is niet voldoende alleen investeringen aan te kondigen; er zijn ingenieurs, leveranciers, gereedschappen, materialen, fabrieken, water, energie, geavanceerde verpakking en klanten nodig die bereid zijn productie te verplaatsen en risico’s te nemen.

Welke node zou Intel kunnen gebruiken voor Apple?

De grote technische vraag is welke processtechnologie Intel zou toepassen. Als de overeenkomst beperkt blijft tot minder geavanceerde chips, kan Intel mogelijk gebruikmaken van oudere of meer geschikte processen voor connectiviteitsmodules, energiebeheer of controllers. Bij hogere niveaus, zoals hoofdprocessoren, verschuift dat naar Intel 18A, 18A-P of toekomstige generaties.

Intel 18A en 18A-P zijn van belang omdat ze RibbonFET-transistoren en PowerVia-energielevering bevatten. RibbonFET is Intel’s implementatie van gate-all-around transistors, terwijl PowerVia de energievoorziening naar de achterzijde van de chip brengt. In theorie helpt deze combinatie om efficiëntie, schaalbaarheid en elektrische distributie te verbeteren. In de praktijk hangt alles af van fabricageprestaties en of ontwerptools klaar zijn voor externe klanten.

Apple kiest niet op basis van marketing, maar op basis van prestaties, verbruik, kosten, yield, volume, verpakking en risico. Intel kan een overtuigend verhaal bieden, maar moet vooral leveren. Die discipline heeft TSMC altijd gescheiden van de concurrentie: niet alleen beschikken over geavanceerde technologie, maar die ook disciplineert en tijdig leveren volgens industriële normen.

TSMC blijft in de mix

Een eventuele samenwerking met Intel betekent niet dat Apple TSMC zal verlaten. Dat zou overdreven zijn. TSMC blijft haar belangrijkste partner voor geavanceerde chips, en haar fabriek in Arizona vormt al een belangrijk onderdeel van de Amerikaanse strategie. Bovendien behalen de nieuwste nodes van TSMC niet hetzelfde tempo in de VS als in Taiwan.

Het is verstandig te denken in een meer gediversifieerde keten, niet in een volledige vervanging. Apple kan chips blijven kopen bij TSMC in Arizona, overeenkomsten uitbreiden met GlobalFoundries voor bepaalde componenten, gebruik maken van Amkor voor verpakking, en Intel Foundry inzetten voor toekomstige ontwerpen. Deze diversificatie verlaagt geopolitieke risico’s en versterkt de onderhandelingspositie van Apple.

De groei van AI-technologieën versterkt ook het belang van diversificatie. Hoewel Apple niet strijdt om training-GPU’s zoals NVIDIA, heeft ze wel behoefte aan geavanceerde capaciteit voor haar eigen SoC’s, AI-servers, Chips voor apparaten en toekomstige producten. Meer industriële opties bieden altijd voordelen voor een bedrijf dat jaarlijks honderden miljoenen apparaten verkoopt.

Risico: Politiek industrialiseren kan een commerciële belofte worden

Het grootste risico van dit alles is het verwarren van politieke intenties met de daadwerkelijke productiepraktijk. Trump’s aankondiging van samenwerking garandeert niet dat Intel de belangrijke chips van Apple zal maken, noch dat het meteen impact zal hebben. Halfgeleiders bewegen niet snel, en het produceren van een geavanceerde chip kost jaren, van ontwerp tot grootschalige productie.

Ook bestaat het risico dat de kop boven het artikel wordt overdreven. Een akkoord voor het maken van “enkele chips” kan voor Intel Foundry heel relevant zijn, maar betekent niet automatisch dat de architectuur van iPhones of Macs zal veranderen. Zolang Apple of Intel de details niet bekendmaken, blijft alle analyse voorlopig speculatief.

Beursreacties kunnen snel zijn, maar fabrieken niet. Intel heeft klanten nodig, maar moet ook bewijzen dat haar geavanceerde nodes externe ontwerpen zonder problemen kunnen maken. Apple wil diversifiëren zonder in te boeten aan prestaties of efficiëntie; symboliek mag niet boven functionaliteit staan.

Een mogelijk keerpunt voor Intel, mits het met feiten wordt bevestigd

Als Apple besluit Intel Foundry te gebruiken voor belangrijke chips, zou dat een enorme doorbraak zijn. Het zou de strategie van Intel als externe fabrikant bevestigen, de Amerikaanse industriële politiek versterken en een alternatief bieden voor de concentratie op TSMC. Ook zou het andere ontwerpers een teken geven dat Intel weer een serieuze optie is.

Toch blijft dat pad lang. Het moet zich vertalen naar concrete ontwerpen, nodes, wafers, verpakkingen, tests en eindproducten. Succes wordt niet bepaald door politieke uitspraken, maar door chips die functioneren binnen Apple-producten en voldoen aan de kwaliteitseisen van het bedrijf.

De meest voorzichtige conclusie is dat Apple en Intel misschien een eerste stap zetten richting een serieuzere foundry-verbintenis. Voor Intel zou dat een uitzonderlijke kans zijn. Voor Apple een soort industriële verzekering. Voor de VS een politieke overwinning in de race om geavanceerde productie terug te winnen.

De volgende en moeilijke stap is bekend maken wat precies er wordt geproduceerd, wanneer en met welke resultaten.

Veelgestelde vragen

Wat heeft Donald Trump gezegd over Apple en Intel?

Trump heeft verklaard dat Apple heeft ingestemd om samen te werken met Intel voor het ontwerpen en produceren van chips in de VS. Vooralsnog zijn de betrokken chips, nodes of volumes niet publiekelijk gespecificeerd.

Heeft Apple het akkoord bevestigd?

Op het moment van de eerste berichten hebben Apple en Intel geen onmiddellijke details over de omvang van de samenwerking gedeeld.

Welke chips zou Intel voor Apple kunnen fabriceren?

Dat kunnen variëren van secundaire componenten, controllers of verbindingschips tot meer relevante processors. Zonder officiële bevestiging mag niet worden verondersteld dat Intel geavanceerde Apple Silicon-processors zal maken.

Waarom is Intel 18A-P belangrijk?

Intel 18A-P is een evolutie van Intel 18A die nu in risicoproductie is gegaan. Intel beweert dat het verbeteringen biedt in prestatie, energieverbruik en thermisch gedrag, terwijl het compatibel blijft met de ontwerpregels van 18A.

Zal Intel TSMC vervangen als leverancier voor Apple?

Dat lijkt op korte termijn niet waarschijnlijk. Het meest realistische scenario is een diversificatie van leveranciers en capaciteit binnen de VS, met TSMC die haar centrale rol behoudt in de meest geavanceerde chips voor Apple.