De markt voor Kunstmatige Intelligentie is sinds maanden in beweging door enorme cijfers, maar ook door nuances die de betekenis van de koppen veranderen. Het laatste hoofdstuk betreft NVIDIA en OpenAI, wiens aangekondigde samenwerking in 2025 — met een belofte die zelfs omschreven werd als tot 100 miljard dollar en gekoppeld aan een capaciteit van “multigigavatio” aan rekenkracht — nu onder het vergrootglas ligt vanwege gebrek aan duidelijkheid en toenemend scepticisme onder hardwareleveranciers.
De essentie ligt niet alleen in de omvang van de investering. Het gaat om het soort infrastructuur dat wordt beloofd: elektriciteitscapaciteit op netwerkschaal, niet simpelweg “een grote cluster”. En wanneer de conversatie zich op gigavatio-niveau beweegt, lijkt het bedrijfsmodel minder op software en meer op energie, constructie en zware industrie.
Een monumentaal aankondiging… met kleine lettertjes
De basis lag in de gezamenlijke verklaring van september 2025: beide bedrijven kondigden een “strategisch partnerschap” aan om minimaal 10 gigavatio aan AI-datacenters met NVIDIA-systemen te implementeren, “met miljoenen GPU’s”, gericht op de volgende generatie infrastructuur van OpenAI. In dezelfde aankondiging stond dat de eerste gigavatio in de tweede helft van 2026 zou worden uitgerold op het NVIDIA Vera Rubin-platform, en dat NVIDIA’s investering geleidelijk zou toenemen “naarmate elke gigavatio wordt uitgerold”, tot een maximum van 100 miljard dollar.
Op papier leek deze gefaseerde aanpak een manier om risico’s te beperken: investeringen gekoppeld aan fysieke mijlpalen. In werkelijkheid blijft de grote vraag of de keten van overeenkomsten — financiering, leasing van systemen, uitrol van capaciteit, leveringscontracten — zonder frictie kan worden gesloten in een markt die zich wekelijks aan het veranderen is.
“In pauze” volgens WSJ: twijfels bij NVIDIA en toenemende druk
De wending kwam met informatie van The Wall Street Journal: het megacontract zou “in de ijskast” staan en minder snel vorderen dan verwacht. Het artikel beweert dat binnen NVIDIA twijfels zijn gerezen over de aanpak en dat, hoewel er werd gedacht dat het akkoord kort na de aankondiging werd formalisering, de voortgang beperkt zou zijn gebleven. Ook wordt vermeld dat de memo niet-bindend was, een nuance die bij dergelijke schaalgrootte het verschil kan maken tussen “bedoeling” en “contract”.
In dit verband voegt de krant een gevoelig element toe: de vermeende zorg van CEO Jensen Huang over de “discipline” van OpenAI en de concurrentie van spelers als Anthropic of Google. Vanuit industrieel perspectief is die uitleg minder emotioneel dan het lijkt: wanneer infrastructuur tientallen miljarden kost, moet de leverancier erop kunnen vertrouwen dat de klant een haalbaar plan heeft om de computercapaciteit te monetariseren.
Jensen Huang ontkent: “het is onzin”
De publieke reactie liet niet lang op zich wachten. Reuters meldt dat Jensen Huang ontkende “ontevreden” te zijn over OpenAI en dat hij de suggestie van vertrouwensproblemen “onzin” noemde. Hij bevestigde zijn steun aan OpenAI en beschreef de toekomstige investering als “groot” en waarschijnlijk de grootste in de geschiedenis van NVIDIA, maar zette een limiet: niet meer dan 100 miljard dollar.
Dit soort tegenrapportages is niet ongebruikelijk in Silicon Valley: het ene is dat een akkoord “in pauze” staat qua contracten, het andere dat de zakelijke relatie daadwerkelijk wordt verbroken. NVIDIA kan nog steeds leverancier blijven van systemen en tegelijk het financiële bereik of het schema heronderhandelen. In een markt waar grote labs strijden om capaciteit en talent, wil niemand het achterste voor uitgespeeld hebben zonder een duidelijk alternatief.
Het echte probleem: gigavatio’s krijgen in een industrie die nog leert verdienen
De discussie kent twee lagen: technisch en zakelijk. De technische kant is bekend: het trainen en inzetten van toonaangevende modellen vereist rekenkracht op een schaal die vergelijkbaar is met een stad. De zakelijke kant is ongemakkelijk: hoe lang kan een expansieplan standhouden als de economische return afhankelijk is van miljoenen gebruikers en bedrijven die betalen voor inferentie, API’s, licenties en diensten?
Daar ligt de referentie aan de “discipline” van WSJ: niet als morele waarde, maar als een eis vanuit financieel engineering. Hoe hoger de CAPEX, des te meer voorspelbaarheid nodig is in vraag, prijsstelling en marges. En wanneer concurrenten met alternatieve producten en agressieve prijzensystemen komen, wordt investeren in infrastructuur niet meer alleen een technologische race, maar een cashflow-strijd.
Reclame in ChatGPT: een teken dat monetisatie belangrijk wordt
Parallel hieraan experimenteert OpenAI met een beweging die de druk verduidelijkt: het plan om reclame te testen in de VS voor volwassen gebruikers, zowel in de gratis versie als in ChatGPT Go, met duidelijk gemarkeerde advertenties onderaan sommige antwoorden wanneer deze relevant zijn voor het gesprek. Het bedrijf benadrukt dat “momenteel geen advertenties” in ChatGPT worden getoond, maar dat interne tests en geleidelijke uitrol beginnen.
Voor technologiemedias vormt dit geen schokkende verandering, maar wel een aanwijzing: zelfs het meest massale product uit de sector zoekt naar aanvullende inkomstenbronnen om de kosten van de rekenkracht te dekken. En dat kost is precies waar een “multigigavatio”-overeenkomst met een partij als NVIDIA op wordt gebaseerd.
Een alliantie die kan aanpassen, niet noodzakelijk breken
Uit de beschikbare informatie blijkt dat het meest waarschijnlijke scenario geen breuk is, maar een recalibratie. Het ontwerp van de aankondiging in 2025 was modulair: stapsgewijze investeringen per gigavatio en een eerste mijlpaal in 2026 op Vera Rubin. Dit biedt ruimte om het tempo en de doelen aan te passen zonder de narratief van “strategisch partnerschap” compleet te laten ontsporen.
Wat verandert, is de marktmentaliteit. In 2023 en 2024 was het debat “hoeveel GPU’s blijven er beschikbaar”. In 2026 draait het om “wie kan betalen en rendabel maken een AI-fabriek die in gigavatio’s meet”. En zodra deze vraag op tafel ligt, wordt onderhandelen geen beloftevolle toneelvoorstelling meer, maar een oefening in contracten, mijlpalen, garanties en vooral bedrijfscredibiliteit.
Veelgestelde vragen
Wat betekent dat het NVIDIA–OpenAI-akkoord “niet-bindend” is en waarom is dat belangrijk?
Het geeft een indicatie van intentie en samenwerkingskader, maar verplicht niet tot uitvoering van investeringen of uitrol op de in het voorstel genoemde voorwaarden totdat een definitief contract is gesloten.
Waarom wordt AI-overeenkomst gemeten in gigavatio’s en niet in aantal GPU’s?
Omdat de grens niet alleen in de chip ligt, maar in de datacenter-capaciteit (energie, koeling, netwerk en ruimte) die nodig is voor grootschalige training en inferentie.
Welke rol speelt het NVIDIA Vera Rubin-platform in dit verhaal?
Volgens officiële communicatie is dat het platform dat wordt ingezet voor het uitrollen van het eerste gigavatio aan systemen in de tweede helft van 2026, en het eerste grote industriële mijlpaal van het akkoord.
Wat zegt reclame in ChatGPT over de economie van AI?
Dat monetisatie steeds belangrijker wordt: het onderhouden van massale AI-diensten brengt hoge kosten met zich mee, en aanvullende inkomsten helpen om gratis of goedkope toegang mogelijk te maken.
vía: Nieuws kunstmatige intelligentie