India versterkt haar positie in de wereldwijde elektronische fabricage en speelt een steeds belangrijkere rol in de geopolitiek, handelsrestricties en leveringszekerheid. De Indiase regering heeft onlangs goedkeuring gegeven aan een budget van 418.630 crore rupia (ongeveer 4,64 miljard dollar) voor een reeks projecten die gericht zijn op het stimuleren van de fabricage van elektronische componenten. Deze investering is onderdeel van een strategisch plan om de lokale productie op te voeren, afhankelijkheid van import te verminderen en een sterke industriële ecosysteem te creëren.
Het huidige debat rond manufacturing wordt niet meer alleen gedreven door industriële efficiëntie, maar ook door geopolitieke overwegingen, waaronder de toenemende spanningen tussen de Verenigde Staten en China. India lijkt zich te positioneren als een alternatief en belangrijk knooppunt in wereldwijde toeleveringsketens, vooral in sectoren die essentieel zijn voor het digitale tijdperk, zoals smartphones, computers en telecominfrastructuur.
Een belangrijke component van het Indiase plan is het Electronics Component Manufacturing Scheme (ECMS), dat gericht is op het integreren van de volledige waardeketen. In plaats van enkel te richten op montage, wil India nu ook het maken van onderdelen zoals behuizingen voor mobiele telefoons, camera-subassemblages en andere kritieke elektronica realiseren. Acht Indiase staten nemen deel aan deze ambitie, met een doel om in 2024–2025 een waarde van 2,58 biljoen rupia te produceren, ongeveer 28,6 miljard dollar, en zo’n 34.000 nieuwe banen te scheppen.
Grote internationale spelers zoals Samsung, Foxconn en Tata Electronics worden genoemd als belangrijke beneficieuren van dit beleid. Door de toeleveringsketen dichter bij huis te brengen, hoopt India niet alleen kosten en logistieke doorlooptijden te verminderen, maar ook de eigen technologische capaciteit te versterken. Dit sluit aan bij de wereldwijde trend van het zoeken naar meer veerkrachtige supply chains, vooral in een tijd van geopolitieke spanningen en verstoringen door wereldwijde crisissen.
De context wordt bovendien versterkt door de beleidsverscherping van de VS ten aanzien van exportcontroles, vooral gericht op semiconductoren en geavanceerde fabricagetools. Dit maakt het voor wereldwijde technologiebedrijven noodzakelijk om alternatieve productiepartners te vinden buiten China, dat decennia lang heeft uitgegroeid tot ‘de fabriek van de wereld’. India kijkt hierbij vooral naar de productie van onderdelen en modules die essentieel zijn voor de assemblage van bijvoorbeeld smartphones en consumentenelektronica.
Hoewel de ambitie groot is, staan er ook aanzienlijke uitdagingen. Indien India haar plannen wil realiseren, moet het investeren in infrastructuur, het stroomlijnen van regelgeving tussen staten, het opleiden van hooggekwalificeerd technisch personeel en het opbouwen van betrouwbare supply chains. Het is niet genoeg dat de plannen bekend worden; de daadwerkelijke uitvoering en tijdsplanning bepalen of het land zich daadwerkelijk positioneert als een belangrijke speler op de wereldmarkt voor elektronische componenten.
Kortom, India probeert niet alleen economische groei te stimuleren, maar ook strategisch onafhankelijkheid op te bouwen in een steeds complexere wereldmarkt. Of het land erin zal slagen om de volledige waardeketen te domineren of slechts een belangrijke schakeling zal blijven, is nog onzeker. Wat wel duidelijk is, is dat het wereldwijde elektronische landschap aan het verschuiven is, en India zich wil manifesteren als een centrale speler in die verandering.