De conversatie over Artificial Intelligence (AI) is maandenlang ingeburgerd bij leidinggevenden, maar er ligt een minder glamoureus feit dat steeds zwaarder begint door te wegen dan de “demos”: de infrastructuur. Een recent onderzoek van Netskope schetst een ongemakkelijk beeld voor veel organisaties: slechts 38 % van de leiders op het gebied van infrastructuur en operations (I&O) vindt dat hun infrastructuur volledig voorbereid is op de nieuwe eisen die AI met zich meebrengt, terwijl bijna slechts 18 % vertrouwen uitspreekt in de beschikbaarheid van de juiste teams en budgetten om te voldoen aan toekomstige prestatie-, veerkracht- en beveiligingsverwachtingen.
Dat mismatch, meer dan een enkel cijfer, illustreert een groeiende spanning: het management verlangt snelheid, overzicht en resultaat; de teams die de technologische ‘backstage’ ondersteunen, ervaren dat de infrastructuur niet klaar is voor de taak.
Stijgende verwachtingen… zonder gelijke groei in middelen
Het verslag benadrukt een verandering in de status van infrastructuur: van ‘onderhoud’ naar een directe hefboom voor bedrijfsvoering. Vijfentachtig procent (80 %) van de I&O-verantwoordelijken geeft aan dat infrastructuur nu centraal staat bij het behalen van basale organisatiedoelen, en hetzelfde percentage stelt dat de verwachtingen van het hoger management de afgelopen twaalf maanden zijn toegenomen.
De druk wordt bovendien persoonlijker: 83 % ziet dat de eisen aan hun rol zijn toegenomen, met een 39 % die deze toename als “significant” beschrijft. Het probleem is dat de vertrouwen in de daadwerkelijke uitvoeringscapaciteit niet gelijke tred houdt. In een context waarin AI de lat hoger legt (capaciteit, latency, data, security, continuïteit), laat het onderzoek een klassiek patroon zien: ambitieuze doelstellingen gebaseerd op verouderde architecturen en gefragmenteerde beslissingen.
AI als katalysator, maar de achterstallige prioriteiten blijven spelen
Hoewel AI de discussie domineert, wordt het beeld genuanceerder als wordt gevraagd naar directe prioriteiten. De leiders op het gebied van I&O plaatsen in hun “top 3” van taken vooral die gericht op operationele continuïteit en modernisering:
- Verbeteren van beveiliging en prestaties van remote/hybride toegang (43 %)
- Verhogen van zichtbaarheid op operationeel en netwerkprestaties (35 %)
- Ondersteunen van AI-acceptatie, inclusief autonome AI (34 %)
Met andere woorden: AI wordt aangestuurd, maar de technische schuld (remote toegang, observatie, netwerk) blijft aandacht en budget vragen. Voor technologisch marketingperspectief is dit punt belangrijk: veel commerciële voorstellen falen wanneer ze ‘AI’ beloven zonder eerst de bottlenecks weg te nemen die bepalen of AI betrouwbaar en zonder frictie kan worden uitgerold.
De kloof met het hogere management: infrastructuur als ‘zwarte doos’
Het rapport benoemt een probleem van afstemming dat niet nieuw is, maar dat AI versterkt. Bijna twee derden (63 %) van de I&O-verantwoordelijken voelt zich losgekoppeld van de strategische gesprekken die TI-beslissingen sturen, en 20 % geeft toe dat zij niet goed weten wat de doelstellingen zijn van hun CEO of CIO.
Dat verschil resulteert in een clash van percepties: management wil zekerheid, terwijl de technische teams resultaat eisen zonder vroegtijdige toegang tot de planning. Een bijzonder revelerend cijfer is: 61 % van de leiders in I&O vindt dat hun CEO gefrustreerd raakt omdat infrastructuur niet zo transparant of begrijpelijk is als hij zou wensen.
Hier amplificeert AI de urgentie: als de infrastructuur al complex was (cloud, SaaS, hybride werken), introduceert AI nieuwe datastromen (gegevens naar modellen, integratie met tools, agents, exfilteringscontroles) en verhoogt het de risico’s op reputatie- en regelgevingvlak.
“Prestaties, veerkracht en beveiliging”: de driehoek waar de kloof het duidelijkst zichtbaar is
Het onderzoek toont ook een direct conflict tussen de verwachtingen en wat men zich daadwerkelijk kan voorstellen. De meerderheid van de ondervraagden vindt dat de eisen van het management op het gebied van:
- Prestaties (55 %)
- Veerkracht (58 %)
- Beveiliging (59 %)
veel te optimistisch zijn gegeven de huidige platforms.
Bovendien, hoewel I&O prestatie en veerkracht als belangrijkste factoren voor de verwachtingen van het management noemt, voelen de verantwoordelijken zelf zich niet bijzonder zeker dat ze de “koers kunnen wijzigen”: slechts een minderheid is “zeer vertrouwen” uitspreken in hun vermogen om te sturen op prestaties, zichtbaarheid, kosten, security of veerkracht (met de laagste score voor veerkracht).
Dit leidt tot een paradox: er wordt gevraagd om proactief te zijn en te moderniseren, maar er wordt gewerkt in omgevingen waar elke verandering risico’s met zich meebrengt en waar volgens het rapport meer dan de helft het model “as-a-service” als een beperking op controle over infrastructuur ervaart.
Vijf stappen om infrastructuur te vertalen naar bedrijfswaarde
Het rapport schetst een routekaart gericht op het herstellen van de band tussen I&O en het C-suite, met een zeer pragmatische benadering: het is niet de bedoeling om technologie te evangeliseren, maar om technische beslissingen te koppelen aan bedrijfsresultaten. Enkele kernadviezen zijn:
- Focus op resultaatgerichte taal: snelheid, risicoreductie, continuïteit en productiviteit in plaats van louter technische termen (bijvoorbeeld ‘ZTNA’ als geïsoleerd concept).
- Vroeg ingrijpen in strategische planning: betrokken zijn bij beslissingen over migraties, uitbreidingen, nieuwe productlijnen of AI-initiatieven, nog voordat er publieke commitments zijn gedaan.
- Behoud eenvoud en consolidatie: voorkom tijdelijke ‘quick fixes’ die symptomen verlichten maar de kosten en complexiteit op termijn verhogen.
- Continu zichtbaarheid bieden: metriek en rapportage die infrastructuur voor het management begrijpelijk maken en de perceptie van een ‘zwarte doos’ verminderen.
- I&O positioneren als facilitator voor veilige en snelle AI-acceptatie: niet als belemmering, maar als waarborg dat AI geen bron wordt van datalekken, operationele risico’s of complianceproblemen.
Vanuit marketing- en marktstandpunt beschrijven deze vijf lijnen waar de aankoopbereidheid het grootst zal zijn: minder ‘features’ en meer operationele geloofwaardigheid (implementatietijd, controle, impactmetingen, en governance in hybride omgevingen).
Conclusie: AI is niet meer slechts een softwarediscussie
De kernboodschap van het onderzoek is glashelder: het succes van AI binnen een organisatie wordt niet alleen bepaald door het model dat wordt gekozen, maar door de capaciteit van de organisatie om AI te industrialiseren zonder de basiselementen te breken. Dit vergt dat I&O een meer politieke en strategische rol opneemt: het vertalen van complexiteit naar beslissingen, het kwantificeren van trade-offs en het opbouwen van vertrouwen rondom prestaties, veerkracht en beveiliging.
Voor veel bedrijven ligt de onmiddellijke uitdaging niet in “AI adopteren” als marketingkreet, maar in de voorbereiding zodat, wanneer de serieuze use-case zich aandient, de infrastructuur geen bottleneck vormt.
Veelgestelde vragen
Wat betekent het echt dat een infrastructuur “klaar is voor AI”?
Het betekent dat je nieuwe loads (rekenkracht, netwerken, data) aankan met garanties voor prestaties, veerkracht en beveiliging, en dat je over voldoende zicht beschikt om het gebruik van tools en datastromen die met AI samenhangen te beheren.
Welke KPI’s helpen het management de infrastructuur en AI uit te leggen zonder technische jargon?
Maatstaven voor impact: doorlooptijden en implementatie, beschikbaarheid en degradatie, operationeel risico (zaken voorkomen of beperken), gekoppelde productiviteit (tijdswinst), totale kosten (Opex/Capex) en exposure (gevoelige data, toegangen, naleving).
Waarom blijft hybride werken prioritair, ondanks de druk van AI?
Omdat de browser, remote toegang en bedrijfsnetwerken nog steeds het werkvloer in grote mate bepalen. Als toegang fragiel of onoverzichtelijk is, voegt AI alleen maar complexiteit toe aan een onstabiele basis.
Wat is de grootste fout bij het moderniseren van infrastructuur “voor AI”?
Investeren in geïsoleerde projecten (losse onderdelen) zonder te werken aan architectuur en consolidatie: korte termijn winst, maar hogere complexiteit, operationele kosten en risico’s, juist op het moment dat snelheid en controle cruciaal zijn.
Bronnen:
- Netskope — Crucial Conversations: Line of Sight: Connecting infrastructure decisions to strategic business outcomes