Hoewel het idee van “mensen teleporteren” nog altijd sciencefiction is, heeft het teleporteren van kwantuminformatie recent een opvallend praktische stap gezet, en dat niet in een laboratorium, maar in een echte netwerkomgeving. Deutsche Telekom, via haar R&D-divisie T-Labs, en de gespecialiseerde onderneming Qunnect hebben een demonstratietest van kwantumteleportatie over commerciële glasvezel in Berlijn aangekondigd, uitgevoerd in een operationele omgeving en onder vettige dataverkeer. Het resultaat: gemiddeld een fideliteit van 90% over een afstand van 30 kilometer in veldgebruiksvezel, met pieken tot wel 95%, aldus de voorlopige gegevens die door de bedrijven zijn gedeeld.
Het nieuws is niet zozeer dat “teleportatie bestaat” — het fenomeen wordt al decennia bewezen door de kwantumfysica — maar dat het gelukt is met commercieel verkrijgbare hardware, opgebouwd in racks en onder beheer van een operator, in een echte stadsnetwerk, met alle storingen, omgevingsruis en andere “uitdagingen” die daarbij komen kijken. In vaktermen: een experiment dat de kloof probeert te overbruggen tussen academische demonstraties en een mogelijk te implementeren dienst.
Wat is (en wat niet) kwantumteleportatie
Kwantumteleportatie bestaat niet uit het fysiek verplaatsen van een deeltje van punt A naar punt B zoals bij pakketbezorging. Het “teleporteert” het kwantumtoestand: de meest delicieuze informatie van een kwantumsysteem. Hiervoor wordt een cruciaal hulpbron gebruikt: kwantumverstrengeling, die vooraf gedeeld wordt tussen zender en ontvanger. In plaats van het qubit fysiek door de vezel te sturen, “recreëert” het systeem op de bestemming een identieke toestand met een protocol dat verstrengeling combineert met klassieke communicatie.
Deze nuance maakt dat teleportatie een bouwsteen wordt van het toekomstige “quanteninternet”: als je betrouwbaar kwantumtoestanden tussen knooppunten kunt verplaatsen, open je de deur naar verbindingen tussen kwantumcomputers, kwantumsensoren of atoomklokken binnen een netwerk — iets dat nu nog vooral een belofte is.
Een experiment met ondergrondse en bovengrondse fibra, en een bekende tegenstander: de omgeving
De tests werden in januari 2026 uitgevoerd over een lus van 30 km commerciële glasvezel in Berlijn, die het kwantumlaboratorium van T-Labs verbindt met een knooppunt in het stadsnetwerk van de operator. Het centrale element was het Carina-platform van Qunnect, een verstrengelingsdistributiesysteem dat een generátor van verstrengelde fotonparen bevat, en vooral een polariseringscompensatiesysteem om ruis veroorzaakt door de omgeving te corrigeren.
Dit punt is van groot belang omdat het verklaart waarom dergelijke tests in een echte stad moeilijker zijn dan in een laboratorium: de vezel ondervindt temperatuurschommelingen, vibraties, mechanische variaties en degradatie, wat de optische parameters beïnvloedt. In realistische omgevingen is stabiliteit geen vanzelfsprekendheid; het vereist engineering. Het succes van deze demonstratie ligt juist in het ontwerp dat deze omstandigheden wist te weerstaan en toch een hoge fideliteit kon behouden.
90% gemiddelde fideliteit: waarom dat cijfer ertoe doet
In traditionele telecommunicatie klinkt “90%” misschien als twijfelachtig. Bij kwantumprotocollen is dat heel iets anders: de fideliteit geeft aan hoe goed de recreerde kwantumtoestand lijkt op de originele. Hoge waarden over afstand en tijd — en tegelijkertijd met gewoon dataverkeer — bepalen of we hier van een interessante ontwikkeling spreken of van iets dat klaar is voor praktische toepassingen.
Deutsche Telekom presenteert het als een keerpunt richting werkende kwantumnetwerken. Technologie- en productdirecteur Abdu Mudesir vat samen: de vezel van het bedrijf zou “quantum ready” zijn, nadat is aangetoond dat kwantuminformatie “buiten het lab” en met hoge precisie kon worden overgestraald op een echte infrastructuur.
Qunnects CTO Mael Flament benadrukt vanuit het industriële perspectief dat het mogelijk moet zijn dat de teleportatieblokken “binnen een echt netwerk, in echte racks en onder beheer van een operator” functioneren. Dat maakt dat deze onderzoekslijn op termijn door een provider uitgerold kan worden.
Een technisch detail met veel kleine lettertjes: 795 nm
Een ander punt dat uit de teamcommunicatie naar voren komt, is de golflengte die wordt gebruikt voor de teleportatiedeel: 795 nm. Dit lijkt misschien een minor detail, maar het is belangrijk omdat deze golflengte compatibel wordt geacht met verschillende kwantumplatforms, zoals atoomquantencomputers, atonenklokken en diverse kwantumsensoren. simpel gezegd: het is niet alleen een optische demonstratie; het is een poging om de “taal” te spreken van fysische technologieën die willen integreren in telecomnetwerken.
Van lab naar stad: wat komt hierna
De partners hebben al de volgende stap aangekondigd: het uitbreiden van de proef tot multi-knooppunt teleportatie, waarbij de afstand wordt vergroot en de complexiteit toeneemt, zodat een metronetwerk met meerdere sprongpunten dichterbij komt. Het grote verschil tussen een mooie headline en een bruikbaar netwerk is immers het overstappen van een gecontroleerd verbinding naar een mesh met meerdere knooppunten, meer interferentie en hogere synchronisatie-eisen.
De technische resultaten worden gedeeld in een wetenschappelijk artikel op arXiv, zodat de wetenschappelijke gemeenschap de methodologie, metingen en beperkingen kan onderzoeken en valideren.
De industriële context: Cisco test ook soortgelijke hardware in New York
De toepassing in Berlijn komt op een moment dat het “quantumnetwerken” voor telco’s en grote spelers enorm in de aandacht staan. Reuters meldt dat Cisco en Qunnect een proef hebben uitgevoerd met bestaande glasvezel tussen Brooklyn en Manhattan, gericht op het opereren van een kwantumnetwerk in echte stadsomgevingen. Tegelijk meldt Tom’s Hardware — op basis van communicatie van Deutsche Telekom — dat Cisco vergelijkbare hardware en methodes heeft gebruikt om datacenters in New York met elkaar te verbinden, wat aangeeft dat deze technologie zich snel verspreidt onder grote operators en infrastructuurspelers.
Het is nog geen product, maar de belangrijke boodschap: de sector wil aantonen dat de toekomstige kwantumnetwerken niet volledig opnieuw hoeven te worden aangelegd, maar gedeeltelijk kunnen gebruikmaken van de al aanwezige fiber-infrastructuur.
MWC Barcelona 2026: kwantumteleportatie op de beursvloer
Deutsche Telekom brengt dit onderwerp naar de voorpagina van MWC Barcelona 2026 (2–5 maart). Ze kondigen een demo op de stand aan en een panel met experts van Deutsche Telekom, Qunnect en de Technische Universiteit van Dresden op 3 maart, van 15:30 tot 16:00 CET, waarin wordt ingegaan op hoe telecomnetwerken “kwantumresources” zoals verstrengeling kunnen bieden. Als technologie uit het laboratorium komt en in racks wordt ingebouwd, is de logische volgende stap om het aan klanten, partners en regelgevers te laten zien.
Zijn we al bij het “internet van dequantum”?
Nog niet. Maar wel bij een ontwikkeling die vaak het verschil maakt in netwerktechnologieën: wanneer een protocol niet meer afhankelijk is van perfecte omstandigheden en zich kan aanpassen aan een realistisch infrastructuurniveau. In meer praktische termen: Berlijn heeft bewezen dat kwantumteleportatie samen kan gaan met de fysieke realiteit van een stad.
En dat is, voor een sector die doorgaans “experimenteel” jaar in jaar uit op de plank legt, al heel iets.
Veelgestelde vragen
Wat betekent het dat er kwantumteleportatie over commerciële glasvezel in Berlijn is gedaan?
Het betekent dat het protocol voor teleportatie buiten het laboratorium is getest, met glasvezel die in de stad ligt, met commerciële hardware en onder beheer van een operator. Het brengt de technologie dichter bij praktische inzetbaarheid in bestaande netwerken.
Wat is “fideliteit” in kwantumteleportatie en waarom is 90% belangrijk?
Fideliteit geeft aan hoe nauwkeurig de gerecreëerde kwantumtoestand overeenkomt met de originele. Hoge waarden zijn vereist voor toepassingen zoals kwantumcomputernetwerken, kwantumcryptografie en sensornetwerken, waar precisie essentieel is.
Waarom is de golflengte van 795 nm relevant in deze test?
Omdat deze golflengte wordt gezien als compatibel met veel kwantumtechnologieën, zoals atoomquantencomputers, atoomklokken en kwantumsensoren. Dit maakt verdere integratie mogelijk, naast louter optische demonstraties.
Wanneer kunnen we dit gebruiken om kwantumcomputers te verbinden tussen datacenters?
Nog in de testfase. De volgende stappen zijn meer knooppunten en grotere afstanden, om de operationele haalbaarheid voor netwerktoepassingen in het groot te onderzoeken.