Europa streeft ernaar haar elektrische netwerk te versterken met meer interconnecties, en het Middenmeerland krijgt nu steeds meer de voorgrond als een van de meest ambitieuze corridors. De nieuwe projectportfolio in de TYNDP 2026, het decennialange ontwikkelingsplan voor het Europese netwerk gecoördineerd door ENTSO-E, omvat twee onderzeese verbindingen tussen Spanje en Italië: Apollo Link en Iberia Link. Beide initiatieven delen hetzelfde doel: een nieuwe energiebroker tussen het Iberisch schiereiland en Noord-Italië openen, in een periode gekenmerkt door elektrificatie, de groei van hernieuwbare energie en de toenemende behoefte aan meer flexibiliteit in het Europese systeem.
Het belang van deze beweging gaat verder dan de kaart. Spanje blijft een van de grote Europese centra van hernieuwbare groei, maar het Iberisch schiereiland kampt al jaren met een structureel probleem: een lage mate van interconnectie met de rest van Europa. De Europese Commissie streeft ernaar dat lidstaten tegen 2030 een elektrische interconnectiegraad van 15% behalen, en Red Eléctrica benoemt datzelfde niveau als Europees referentiepunt. In deze context wint elk nieuw hoogvermogencorridor tussen Iberië en andere Europese markten aan strategisch gewicht.
Apollo Link, het meest ontwikkelde project
Van beide verbindingen is Apollo Link momenteel het meest concreet in openbare ontwikkelingen. Documentatie karakteriseert het als een HVDC-interconnectie tussen Italië en Spanje, opgenomen in de Europese TYNDP en in de nationale Italiaanse planning, met een geschatte ingebruikname in 2032. Het project voorziet in een capaciteit van 2 GW en gebruikt bipolar HVDC-technologie met VSC-omzetters, een gangbare oplossing voor langeafstands onderzeese verbindingen vanwege de mogelijkheid om verliezen te verminderen en het elektricititeitsverkeer beter te regelen. Volgens de projectwebsite verbindt de kabel Vandellòs, in Spanje, met Marginone, in Italië.
Apollo Link wordt ook gepresenteerd als een infrastructuur die gefinancierd wordt met privékapitaal, wat relatief ongebruikelijk is in een sector waar grote interconnecties vaak gepaard gaan met langdurige regelgevende en tariefdiscussies. Volgens de initiatiefnemers moet het de energiezekerheid verbeteren, markten stabiliseren en het hernieuwbare potentieel beter benutten—vooral tijdens overschotten in het Iberisch systeem. Hoewel deze technische en economische belofte veelbelovend is, blijven nog de vergunningen, regelgevingscoördinatie en daadwerkelijke uitvoering van zo’n omvangrijke infrastructuur een uitdaging.
Iberia Link, minder uitgewerkt maar zeer ambitieus
Het tweede project, Iberia Link, staat ook in de TYNDP 2026, maar met aanzienlijk minder gedetailleerde publieke informatie. Sectorrapporten van de afgelopen dagen wijzen op een onderzeese verbinding van ongeveer 1,2 GW, eveneens gebaseerd op bipolar HVDC-technologie met 525 kV. De lengte wordt geschat op ongeveer 1.034 kilometer, waardoor het een van de langste elektrische onderzeese verbindingen op het continent zou zijn. In tegenstelling tot Apollo Link is er momenteel geen vaste bekende ingangsdatum of uitgebreide documentatie voor het grote publiek beschikbaar.
Die verschillen in volwassenheid zijn belangrijk omdat ze duidelijk maken dat het niet verstandig is om projecten in verschillende fase met elkaar te vergelijken of te vermengen. Apollo Link wordt vandaag gepresenteerd als een meer uitgewerkte en technisch onderbouwde voorgestelde verbinding; Iberia Link bevindt zich nog in een meer voorlopig stadium qua publieke informatie. Toch geeft het feit dat beide namen in de Europese portefeuille voorkomen aan dat de corridor tussen Spanje en Italië niet langer een speculatief idee is, maar serieus overwogen wordt binnen het Europese energiesysteem.
Meer veerkracht voor een geëlectrificeerd Europa
De rationale achter deze infrastructuurprojecten wordt duidelijker wanneer we kijken naar de context van het Europese elektrische systeem. De grote stroomstoring in Spanje en Portugal op 28 april 2025 bracht de discussie over systeemresiliëntie en de noodzaak van meer uitwisselingscapaciteit opnieuw aan de orde. ENTSO-E publiceerde in maart 2026 haar eindrapport over dat incident, waarin benadrukt wordt dat het network versterkt moet worden om de Europese interconnecties robuuster te maken. Hoewel een nieuwe kabel met Italië geen automatische oplossing was voor dat voorval, was de politieke en technische conclusie duidelijk: interconnecties zijn cruciaal.
Daarbij komt nog de groei van hernieuwbare energie. Spanje beschikt steeds meer over zonne- en windenergie, maar een groot deel van dat potentieel verliest waarde wanneer het niet gemakkelijk geëxporteerd kan worden op momenten van hoge productie. De Europese Commissie onderhoudt al lange tijd een hooggeplaatste werkgroep voor interconnecties in Zuidwest-Europa, omdat de integratie van het Iberisch schiereiland nog steeds een belangrijke prioriteit is binnen de Europese energiemarkt. Parallel daarmee werken lopende projecten aan de versterking van de connectiviteit, zoals de verbinding tussen de Golf van Biskaje en Frankrijk, die de uitwisselingscapaciteit zal verhogen van 2,8 GW tot 5 GW bij ingebruikname, verwacht in 2028.
Zo zien we dat de toekomstige verbindingen met Italië geen geïsoleerde gevallen zijn, maar onderdeel van een bredere strategie om de relatieve elektrische isolatie van Iberië te doorbreken en het Europese systeem meer opties te bieden voor het verplaatsen van energie waar dat het meest nodig is. Die stroom hoeft niet altijd eenrichtingsverkeer te zijn. Spanje kan bijvoorbeeld overschotten aan hernieuwbare energie exporteren naar Italië, maar het kan ook elektrische uitwisselingen in omgekeerde richting reguleren afhankelijk van de systeembehoefte. In een steeds meer geëlektrificeerd en variabel worden markt wordt flexibiliteit daardoor heel waardevol.
Energie, industrie en de digitale economie
Deze interconnecties hebben ook een bredere betekenis voor de digitale economie in Europa. Hoewel het vaak gaat over onderzeese kabels voor telecommunicatie, wordt onder elektriciteitsinfrastructuur steeds meer de strategische rol erkend. Toegang tot overvloedige, stabiele energie met een lager koolstofspoor wordt steeds aantrekkelijker voor industriële beslissingen, nieuwe elektrificatiezones en de groei van digitale infrastructuren zoals datacenters en AI-gerelateerde diensten. Dit is een logische gevolgtrekking van de toenemende energie-impact op industriële concurrentiekracht en de Europese strategie voor integratie van de elektriciteitsmarkt.
Daarom vertegenwoordigen Apollo Link en Iberia Link niet slechts twee onderzeese kabels, maar een richting voor de toekomst. Europa heeft meer netwerk, betere connectiviteit en hogere uitwisselingscapaciteit nodig om haar energietransitie te ondersteunen zonder inefficiënties en territoriale verdeeldheid te vergroten. En Spanje, met haar uitgebreide hernieuwbare capaciteit, kan hier veel profiteren door betere verbindingen. De kwestie is niet alleen technisch; het is ook industrieel, geopolitiek en economisch van groot belang.
Veelgestelde vragen
Wat zijn Apollo Link en Iberia Link?
Twee onderzeese elektrische interconnectieprojecten tussen Spanje en Italië, opgenomen in de TYNDP 2026-portfolio van ENTSO-E. Ze streven ernaar het energieverkeer tussen het Iberisch schiereiland en Noord-Italië te versterken.
Welk van de twee projecten is verder gevorderd?
Apollo Link is momenteel het meest uitgewerkt en openbaar toegankelijke project, met een geschatte capaciteit van 2 GW, HVDC-technologie en een geplande inbedrijfstelling rond 2032. Iberia Link bevat minder openbare details op dit moment.
Waarom zijn deze interconnecties belangrijk voor Spanje?
Omdat de Iberische Peninsula nog steeds een beperkte interconnectie heeft met de rest van Europa. Meer verbindingen maken het makkelijker om overschotten aan hernieuwbare energie te exporteren, de energiezekerheid te versterken en meer flexibiliteit in het systeem te brengen.
Zullen deze verbindingen de interconnectie met Frankrijk vervangen?
Nee. Ze zijn aanvullend. Het project tussen Spanje en Frankrijk via de Golf van Biskaje blijft essentieel en zal de uitwisselingscapaciteit tussen beide landen verhogen van 2,8 GW tot 5 GW bij inbedrijfname, verwacht in 2028.